U mag zelf beslissen, maar niet hier

Het parlement wilde daar verandering in brengen. Op 2 september stemde een meerderheid voor een regeling die abortus in de eerste twaalf weken mogelijk moest maken. Erfprins Alois liet op 20 oktober weten dat hij niet zou tekenen. Hij vindt dat het ongeboren leven onvoldoende wordt beschermd. Op 24 oktober liepen demonstranten richting zijn kasteel. In dit geval was dat daadwerkelijk het juiste loket.

Want een Liechtensteinse wet heeft ook de instemming van de vorst nodig. Het parlement kan dus vergaderen, argumenten wegen en stemmen tellen. Daarna volgt nog de controle of de uitkomst past bij de overtuiging van iemand die zijn functie niet aan die stemmen te danken heeft. De procedure werkt zoals bedoeld. Dat is precies het interessante.

De bestaande regels verdienen even aandacht. Een vrouw is niet strafbaar wanneer een arts of kliniek de abortus uitvoert. Een legale behandeling in het buitenland is toegestaan. Een arts die de ingreep in Liechtenstein uitvoert, kan buiten de wettelijke uitzonderingen wél strafbaar zijn. Adviseren en doorverwijzen mag gewoon. De regering heeft daar een behulpzame uitleg over online gezet.

Wie de officiële boodschap probeert samen te vatten, komt ongeveer hierop uit: wij vinden dit te bezwaarlijk om het hier toe te staan, maar u kunt daar terecht. Het verschil tussen een verboden ingreep en een toegestane behandeling krijgt zo iets van een adreswijziging. De morele grens staat opmerkelijk netjes op dezelfde plek als het bordje Liechtenstein.

Bescherming van ongeboren leven is een serieus argument, zeker voor wie dat leven als een zelfstandige rechthebbende beschouwt. Alleen verdient dan ook de gekozen oplossing uitleg. Waarom houdt men deze binnenlandse beperking in stand terwijl de overheid zelf de buitenlandse mogelijkheden opsomt? En waarom moet juist het geweten van de vorst bij die afweging de doorslag geven?

Ayn Rand legde de keuze over abortus uitdrukkelijk bij de vrouw. In Liechtenstein is de verdeling wat ingewikkelder. De vrouw gaat over de zwangerschap, het parlement over het voorstel, de vorst over de handtekening en de regering over de praktische toelichting. Iedereen heeft een taak. Alleen moet één van hen eventueel de grens over.

Het vorstenhuis staat overigens open voor betere informatie en ondersteuning, en mogelijk afschaffing van het reclameverbod. Dat past uitstekend in het model. De route naar de buitenlandse mogelijkheid kan duidelijker worden aangegeven, zolang de binnenlandse deur maar dichtblijft.

Zo kan de staat tegelijk principieel en behulpzaam zijn. Boven bewaakt men de overtuiging. Beneden legt men uit hoe u verder kunt. De vrouw houdt haar beslissing, de vorst zijn bezwaar en de regering haar FAQ.

U mag zelf beslissen. Voor de uitvoering verwijzen wij u graag door.